Wat het aller- aller allerleukst is aan het organiseren van retraites?
De mensen!
Het zijn altijd de mensen die het feest compleet maken. Ik kan van alles verzinnen. Dit keer met mijn maatje Egbert. Broeden op het programma. Voorbereiden. Bedenken en plannen maken. Zo moet het gaan, dit moeten we regelen. Dit die dag, daarna dat.
En verloopt alles zoals we het in Nederland op papier zetten. Natuurlijk is bijna alles van te voren gepland. Zoals nu in Brazilië; negen mensen die moeten eten, vervoerd worden, begeleid in van-alles-en-nog-wat. We regelen gidsen, ceremonies, meditaties, oefeningen. Het moet veilig, diepgaand. En tegelijk losjes en gezellig.
Daar denken we van te voren over na.
En daarna laten we los. Het grote loslaten. En richten we ons voornamelijk op de mensen die mee zijn gegaan. Daar is waar het loslaten ontstaat en het feest begint.
Geven en nemen; het loopt allemaal door elkaar.
Wie er zoal meegaan op retraites? Zie deze fantastische groep. Drie mannen en vier vrouwen. Ze kenden elkaar nog niet. Nou ja; op het echtpaar dat erbij was natuurlijk. En altijd klopt het. Wat een geluk!
De deelnemers doken in het diepe en lieten zich tegelijkertijd dragen. Door het landschap, door elkaar, door ons.
Een diepe diepe buiging voor deze fantastische eerste Brazilië-groep.
