Zo, dat was even schrikken… Politie aan de deur. Met z’n zessen. Drie agenten en drie handhavers.
Ik was er niet bij – want ik was niet thuis. Maar het nieuws sloeg in als een bom. Met terugwerkende kracht voel ik pas echt de schrik. Niet eens zozeer voor mezelf, maar vooral voor wat-er-had-kúnnen-gebeuren. Blijkbaar ben ik ook maar een mens. Angst voor iets dat niet is gebeurd; we kennen het misschien wel allemaal.
Wat er wél gebeurd is, wil ik hier graag vertellen. Omdat ik voel: dit vraagt om openheid. Om uitleg. En ook… om steun. Want bijna vijf jaar Lichtjes aan de Haven. Dat is niet alleen mijn werk, het is mijn leven. Het is de plek waar alles wat ik ben samenkomt.
Maandagochtend 7 oktober; mijn eerste truffelceremonie weer na een mooie retraite die ik organiseerde in Brazilië. De ceremonie gaat heel toevallig niet door.
Ik rijd naar vriendinnen in Eindhoven Wat ik niet weet: op datzelfde moment wordt er een politie-optreden voorbereid. Een actie om me op heterdaad te betrappen. Waarop dan precies? Werken met truffels is volledig legaal in Nederland. Maar wat ik later hoor: men had mijn website uitgebreid bekeken. Daar staat een blog op waarin ik vertel over mijn ervaring met Ayahuasca – een plantmedicijn dat in Nederland inmiddels verboden is (en waar ik sinds dat verbod ook niet meer mee werk).
Via mijn dochter hoor ik dat er politie aan de deur is geweest. Mijn handen trillen te hard om veilig te rijden, dus ik bel eerst zelf de politie. Gelukkig krijg ik een vriendelijke stem aan de lijn. Ze komen later terug, als ik thuis ben. En dan… Een gesprek dat me enorm heeft opgelucht. Ik krijg de ruimte om uit te leggen wat we hier doen. Over onze truffelceremonies, de samenwerking met artsen, de honderden deelnemers die hier de afgelopen jaren op een matje lagen. Over hoe zorgvuldig we werken. En ja, ook dat er iets gebeurd is waarvan ik snap dat het bij buitenstaanders vragen oproept. Alleen maar meer reden dus om nog opener te zijn.
En wat ik misschien nog het meest bijzonder vond: één van de agenten en ik raken in gesprek over Bram Bakker – oud-psychiater, pleitbezorger van alternatieve behandelvormen, en iemand die al langer zegt dat het in de geestelijke gezondheidszorg ook anders mag. Hij schreef ooit: “De reguliere zorg is niet per se fout, maar vaak te beperkt. Er is meer dan pillen en protocollen.” Zo’n uitwisseling geeft me hoop. Omdat het laat zien dat ook binnen het systeem mensen zijn die breder durven kijken. Die nieuwsgierig zijn, in plaats van direct te oordelen.
We nemen met een glimlach afscheid. Met wederzijds respect. En ik voel me lichter. Wijzer. Dankbaar zelfs.
De echte schrik komt later Want pas nu, achteraf, dringt het echt tot me door. Zes uniformen aan je deur. Terwijl jij er niet bent. Terwijl je niets verkeerds hebt gedaan. Ik ben opgegroeid met ontzag voor de politie. Dat heb ik nog steeds. Maar ik ben me ook rot geschrokken.
De tranen zitten hoog. En toch weet ik: ik ga me nog meer uitspreken. Niet alleen voor mezelf. Maar ook namens jullie. Namens iedereen die hier kwam om te voelen. Om te ademen, mediteren, truffelen. Om zichzelf – en de wereld – een stukje beter te leren begrijpen.
Natuurlijk heb ik getwijfeld om dit verhaal te delen. Het politieoptreden was op maandagochtend. Bijna geen mens heeft het gezien. Maar zo werkt het niet voor mij. Dit heeft mij zo geraakt dat alles nog na schudt. Bang dat mensen zeggen; ‘waar rook is, is vuur’.
Prima. Dan ga ik dat vuur gebruiken om nog veel meer lichtjes aan de steken.
P.S. Wil je helpen? Laat dan van je horen. Deel je ervaring op mijn socials. Reageer op een post. Of schrijf een review op Google – daar help je echt enorm mee.
Dank je wel,
Kitty de Laet.
