“Wat kan het leven mooi zijn als je jouw eigen stem volgt”
Vanaf het moment dat ik voor het eerst over ayahuasca las, voelde ik de roep van plantmedicijnen. Maar zoals dat zo vaak gaat, waren er altijd redenen om het niet te doen: te duur, te ver weg, verkeerde timing.
Totdat ik vorige maand ziek thuis kwam te zitten. Ik voelde aan alles dat het tijd werd om te luisteren naar die stem in mij die me vertelde dat het tijd was om mijn eigen pad te gaan bewandelen. Dus besloot ik mezelf een truffelsessie cadeau te doen.
Toen ik boekte voelde ik meteen een grote ja. Zelfs toen later de angst en twijfel de kop opstaken, kwam ik steeds terug bij die eerste ja. Ik besloot te vertrouwen.
En zo stond ik gisteren voor de deur van Kitty van Lichtjes aan de Haven. Een prachtig pand in een bijzonder stadje. Ik voel me onzeker en kwetsbaar, maar ergens weet ik: ik ben op de juiste plek.
Tijdens de meditaties en ademsessies komt er al veel los. Ik voel me verbonden. Licht.
En dan is het tijd voor de truffels.
Ik lig op een matras, wachtend tot de truffels hun werk gaan doen. Mijn buurvrouw is duidelijk al op reis: ze rolt van de ene zij naar de andere, barst in snikken uit en begint even later hardop te lachen. Bij mij gebeurt er… niets. Is dít het nu? Wat als het bij mij niet werkt? Wat een teleurstelling. Kitty zit met gesloten ogen aan de andere kant van de ruimte, op een troon van witte kussens. Ik denk: ik zal haar ook wel teleurstellen, zo onbewogen als ik hier lig.
Ik voel een vlaag van misselijkheid en kijk naar het spuugemmertje naast me. De felgekleurde alpaca’s op de print lijken me spottend aan te kijken. Ik hoop maar dat ik het niet hoef te gebruiken. De zachte ontspanningsmuziek klinkt opeens oorverdovend, alsof ik in een drukke club te dicht bij de boxen sta.
Als ik me omdraai, kijk ik recht in de ogen van mijn buurvrouw. Ze zegt de stem van Herman van Veen te herkennen in de indianenmuziek. “Volgens mij is Herman verdwaald en roept hij ons. Luister maar.” Ze begint onbedaarlijk te lachen. Haar lach is zo aanstekelijk dat ik wel mee móet doen.
Kitty komt bij ons zitten en we lachen met zijn drieën tot de tranen over onze wangen rollen. Dan voel ik me rustig worden en sluit mijn ogen. Kitty zit tussen ons in als een moedergodin die over ons waakt. Ze wiegt zachtjes heen en weer op de muziek. Ik voel mezelf wegzakken. Down the rabbit hole.
Ik ga dieper en dieper mijn lichaam in. Ik zweef door licht en kleur. Mijn borstkast voelt zwaar en ik voel mijn hart openbreken. Wat ik zie is niet in woorden te vatten. Ik lijk vleugels te hebben en word overspoeld door een zachte, warme, vrouwelijke kracht. Liefde vult de ruimte. Het is thuiskomen. Thuiskomen in iets dat er altijd al was.
Ik heb mijn ogen dicht, maar de tranen stromen over mijn wangen. Tranen van dankbaarheid, verwondering, oud verdriet. Dát dit er mag zijn. Beelden wisselen zich af als in een film: gouden geometrische vormen, uitgestrekte vlaktes in onwerelds groen. Ik voel een diepe verbondenheid met de aarde, met de mensen in mijn leven, én met de twee vrouwen in de ruimte.
Wat ben ik dankbaar voor deze ervaring. Een ervaring waarvan ik voel dat die nog lang door zal werken.
De vriendin die mij thuisbracht zei bij aankomst dat ze haar auto niet meer uit wilde stappen. “Er zit nog zoveel liefde in deze auto,” zei ze. En ik snapte precies wat ze bedoelde.
Dankjewel, Kitty, voor jouw liefdevolle en veilige begeleiding.
Wat kan het leven mooi zijn als je jouw eigen stem volgt!
Liefs, Jane
