Van veel mensen weet ik hoe het ze vergaat nadat bij me zijn geweest. Omdat ik ze tegenkom, omdat we elkaar zijn gaan volgen op social media, omdat ze me berichtjes sturen. Omdat ze een review achterlaten.
Maar van de meeste mensen weet ik dit natuurlijk niet. Ik weet niet wat voor impact het heeft gehad. Wat er veranderd is, waar ze doorheen gaan, hoe ze de dingen anders zijn gaan doen. Hoe hun omgeving verandert omdat zíj veranderen.
Wat mij elke keer weer ontroert is als mensen terug komen. En ze me vertellen welke deuren zijn opengegaan. Of dicht. Welke ontmoetingen of toevalligheden ze nadien gehad hebben, keuzes gemaakt. Richtingen veranderd.
Gisteren was weer zo’n pareltje. Ze stapt samen met haar dochter binnen en vertelt:
“Sinds de vorige truffelceremonie, precies een jaar geleden, is er zoveel veranderd. In mij. In mijn gezin. We praten veel meer. De ervaring op die dag was geweldig. Ik heb toen dingen gezien die voor mijn geboorte gebeurd zijn. Ik heb het later bij mijn moeder nagevraagd en het klopte.”
En vandaag is ze er weer, met haar kind van 22. Om een truffelceremonie samen te beleven. Ze weet niet wat haar te wachten staat, hopelijk weer zoiets moois als vorig jaar. En het samen meemaken met je dochter is sowieso speciaal.
Vandaag gebeurt er bij haar een stuk minder dan vorige keer. En tegelijk is daar misschien juist alles te vinden. Ze voelt dat dingen niet hoeven te veranderen. Ze voelt hoe alles klopt.
Na afloop streelt ze het haar van haar dochter. ‘Can’t take my eyes off you’ klinkt het uit de speakers. Geluk zit niet in plantmedicijnen. Geluk zit in jezelf. Je kunt wel een zetje krijgen de juiste kant op. En als je de moed hebt om het aan te kijken, omarmt het jou.
Ook leuk om te lezen:
Lichtjes aan de Haven in Paravisie
Samen of alleen komen naar een ceremonie / retraite
