Regelmatig krijgen we cadeautjes in onze mailbox; mooie verhalen van mensen die een truffelceremonie hebben gedaan. Voor ons elke keer weer pareltjes. Lees je mee?
“Vanaf het moment dat ik voor het eerst over Ayahuasca las, voelde ik de roep van plantmedicijnen. Maar, zoals dat zo vaak gaat, waren er altijd redenen om het niet te doen. Te duur, te ver weg, verkeerde timing.
Totdat ik vorige maand ziek thuis kwam te zitten. Ik voelde aan alles dat het tijd werd om te luisteren naar die stem in mij die mij vertelde mijn eigen pad te gaan bewandelen. Dus besloot ik mezelf een truffelsessie cadeau te doen. Terwijl ik boekte voelde ik grote ‘ja’. Zelfs toen later de angst en twijfel de kop op staken, kwam ik steeds terug bij die ‘ja’ die ik in eerste instantie gevoeld had. Ik besloot te vertrouwen.
En zo stond ik gisteren voor de deur van Kitty van Lichtjes aan de Haven. Een prachtig pand in een bijzonder stadje. Ik voel me onzeker en kwetsbaar, maar weet dat ik op de juiste plek ben. Tijdens de meditaties en ademsessies komt er veel los en voel ik me verbonden en licht.
Dan is het tijd voor de truffels.
Ik lig op een matras te wachten tot de truffels hun werk gaan doen. Mijn buurvrouw is duidelijk al aan haar ‘reis’ begonnen. Ze rolt van de ene zij naar de andere, barst in snikken uit en begint even later hardop te lachen. Bij mij gebeurt er niets. Is dít het nu? Wat als het bij mij niet werkt? Wat een teleurstelling. Kitty zit met gesloten ogen aan de andere kant van de kamer op een troon van witte kussens en ik bedenk me dat ik haar ook wel teleur zal stellen, zo onbewogen als ik hier lig.
Ik voel een vlaag van misselijkheid en kijk naar het spuugemmertje dat op ooghoogte naast me staat. De felgekleurde alpalca’s op de print lijken me spottend aan te kijken. Ik hoop maar dat ik het niet hoef te gebruiken. De zachte ontspanningsmuziek klinkt opeens oorverdovend in mijn oren, alsof ik in een drukke club te dicht naast de boxen sta.
Als ik me omdraai kijk ik recht in de ogen van mijn buurvrouw. Ze zegt de stem van Herman van Veen te herkennen in de Indianenmuziek. ‘Volgens mij is Herman verdwaald en roept hij ons. Luister maar.’ Ze begint onbedaarlijk te lachen. Haar lach is zo aanstekelijk dat ik wel mee moet doen. Kitty komt bij ons zitten en we lachen met zijn drieën tot de tranen over onze wangen lopen. Dan voel ik me rustig worden en sluit ik mijn ogen. Kitty zit tussen ons in als een moedergodin die over ons waakt. Ze wiegt zachtjes heen en weer op de muziek. Ik voel mezelf verder wegzakken. Down the rabbithole.
Ik ga dieper en dieper mijn lijf in. Ik zweef door licht en kleuren. Mijn borstkast wordt zwaar en ik voel mijn hart openbreken. Wat ik zie is niet in woorden te vatten. Ik lijk vleugels te hebben en word overspoeld door een zachte, warme en vrouwelijke kracht. De liefde lijkt de ruimte te vullen. Een thuiskomen. Thuiskomen in iets dat er altijd al was. Ik heb mijn ogen dicht, maar de tranen stromen over mijn wangen. Tranen van dankbaarheid, van verwondering, van oud verdriet. Dat dít er mag zijn. Beelden wisselen zich af als in een film. Gouden geometrische vormen, uitgestrekte vlaktes in onwerelds groen. Ik voel een diepe verbondenheid met de aarde, met de mensen in mijn leven én met de twee vrouwen in de ruimte.
Wat ben ik dankbaar voor deze ervaring. Een ervaring waarvan ik voel dat het nog lang door zal blijven werken.
De vriendin die mij thuisbracht na de sessie, zei dat ze bij thuiskomst haar auto niet meer uit wilde stappen omdat er nog zoveel liefde in de auto voelbaar was.
Dankjewel Kitty voor jouw liefdevolle en veilige begeleiding. Wat kan het leven mooi zijn als je jouw eigen stem volgt.”
