Beetje bij beetje werd de ui afgepeld
Ik kende Kitty al van de truffelceremonies, waar ik meerdere keren aan had deelgenomen. Iedere keer was weer bijzonder, waardevol en fijn.
Via via was ik bij haar terechtgekomen, omdat ik – ondanks jarenlange behandelingen binnen de GGZ – nog steeds afgestompt was van mijn gevoel. De verbinding tussen mijn hoofd en lichaam voelde geblokkeerd. Of zoals een psychiater ooit tegen me zei: “Je hebt een psychische dwarslaesie.”
Tijdens de truffelceremonies begon die blokkade langzaam te verzachten. Beetje bij beetje werd de ui afgepeld. Altijd precies zoveel als ik aankon. En telkens genoeg om weer een stap vooruit te zetten.
Ik voelde me veilig en geborgen in de begeleiding van Kitty en haar team. Met overgave en vertrouwen keek ik steeds weer uit naar een nieuwe ceremonie – en uiteindelijk ook naar de retraite in Spanje, waar ik al vaak beelden van had gezien. Maar vlak voor vertrek kwam ik onverwacht in een depressie terecht. Ik verloor het vertrouwen in mezelf, was uitgeput, en raakte letterlijk rock bottom.
En toen zag Kitty mij. Echt.
Tijdens één van de deelrondes wilde ik overslaan – omdat ik niemand tot last wilde zijn. Maar Kitty gaf me zachtjes, liefdevol een duwtje. Ze stelde precies de juiste vragen. En ik kon delen wat ik normaal liever verborgen hield. Doordat ik me niet meer hoefde te verschuilen, begon er iets te verschuiven. Iets wezenlijks. Ieder dag gebeurde er iets moois, iets kleins of groots – maar altijd raak.
Aan het eind van de week voelde ik me dichter bij mezelf dan ik in lange tijd geweest was. Ik stond steviger. Voelde me krachtiger. En ik wist: ik ben klaar om de weg naar zelfacceptatie en zelfliefde verder te bewandelen. Wat kijk ik daar naar uit.
Toen ik thuiskwam werd ik opgewacht door mijn gezin. Mijn man keek me aan en zei:
“Wauw schat… wat zie jij er opgeruimd en ontspannen uit!”
En dat, dat is allemaal te danken aan deze bijzondere vrouw en deze magische plek. 💫
Dankjewel, lieve Kitty.
Beetje bij beetje werd de ui afgepeld Read Post »