Hieronder lees je een brief van een deelnemer. Ik plaats dit uiteraard met toestemming van de schrijfster.
Het is diep in de nacht, hier in mijn bed.. ik kan niet slapen en dat is terecht.. ik moet het opschrijven, dan voel ik me vrij.. t is nergens anders waar ik zo thuis hoor!
Lieve Kitty,
Ik kan het niet geloven.. wat er de afgelopen jaren gebeurd is, welke dingen ik aangekeken heb en dat allemaal dankzij jou en mijn huisarts. De stappen die gelopen zijn, ik zou ze wel van de daken willen schreeuwen (of in ieder geval delen met jou en mijn huisarts). Het voelt alsof ik dat waarin ik geloof nu ook uit kan leggen en ook onder woorden kan brengen wat ik voel.
Misschien kun je wat met mijn verhaal en misschien is het alleen voor mijzelf om het op te schrijven, ik heb nog geen idee. Maar voor mij werkt het om te schrijven en in de meeste gevallen rond de klok van drie uur in de nacht.. Maar afgelopen woensdag heb ik een sessie gehad met mijn huisarts en Kitty, in deze sessie heb ik de dag ervoor een afspraak gehad met mijn huisarts. We konden even doorspreken wat we de dag erna wilden bespreken, even handen en voeten geven aan mijn “dingetjes”. Bij mijn huisarts kom ik thuis, echt daar durf ik te zeggen wat ik moeilijk vind en dankzij stress is dat altijd in tranen.. maar dat is oke.. Ik weet heel goed waar ik moeite mee heb en ik vind het niet erg om dit bij mijn huisarts neer te leggen. Hij weet de rode draad in mijn warrige, van de hak op de tak verhaal te zien. Nou mijn boodschap toen ik weg ging: “zolang jij dit onthoudt, dan laat ik het los en heb ik zin in morgen”.
Woensdag heb ik toch wel weer spanning, maar ik weet dat ik in goede handen ben. Ik voel me een beetje een prinsesje (dus opgelaten). Waarom, nou.. Het is allemaal een beetje onorthodox en ik durf dat wel, ik hou er wel van om buiten de lijntjes te kleuren, maar wat moet ik tegen andere mensen zeggen. Ik heb mijn werkdagen vrij gemaakt om samen met mijn man naar Schoonhoven te rijden, daar ontmoet ik straks Kitty én mijn huisarts. Die hebben ook voor mij een hele dag vrij gemaakt… om mij te helpen! Iets wat ik toch wel een beetje ongemakkelijk vind, want ik zoek al jaren naar een oplossing voor mijn terugkerende problemen.. en eigenlijk voel ik me een beetje een hopeloos geval en toch denken zij dat wat we vandaag gaan doen, kan helpen. En ik vertrouw hen zo veel en geloof echt in wat zij doen, dat ik het aandurf.. maar straks gaat mijn dam open en weet ik dat ik niets meer tegen kan houden.. en straks is het misschien wel allemaal voor niets geweest (wat een onzinnige gedachte is, want alle keren bij Kitty en mijn huisarts heeft iets gebracht..).
Maar hoe zijn we hier beland? Een aantal jaren heb ik last van paniek en donker denken. Vóór de kinderen kon ik het donkere denken zelf weer ombuigen en ging het wel weer. Maar sinds ik kinderen heb is mijn verantwoordelijkheidsgevoel zo groot, dat het me niet goed meer lukte. Elke herfst ging ik naar de huisarts met de mededeling dat ik hulp nodig had en het niet meer trok. En elke winter liep ik bij een of andere hulpinstantie. Tot ik bij mijn huisarts kwam met de mededeling: “Wil je me alsjeblieft op laten nemen? Stuur me maar een week of 6 naar Zuid-Afrika. Ik trek het niet meer en weet gewoon niet meer hoe ik hier anders uit kom”. Eetproblematiek en laag zelfbeeld. Tja, hoe kom je daar nog vanaf als je AL ZO VEEL GEPROBEERD HEBT en je eigenlijk niemand tot last wilt zijn en ondertussen je hele gezin in de vernieling probeert te helpen.. Nee, mijn huisarts wist wel iets anders. Probeer het gewoon, misschien moet je een paar keer terug gaan. Maar dit is echt heel fijn en werkt heel goed. Radeloos wilde ik alles wel proberen..
Met de naam van de praktijkondersteuner Mieke én een afspraak om met haar in gesprek te gaan over ademsessies én met het adres van Kitty www.lichtjesaandehaven “ademsessie” op zak om te Googlen maakte ik maar gelijk een afspraak. En ben een aantal weken daarna in Schoonhoven bij een ademsessie geweest. En ik zou mezelf niet zijn als ik dit niet super ongemakkelijk vond en pas bij ongeveer het laatste liedje “aren’t you meant to fly” van the Wanderer helemaal brak! Tranen in overvloed, ik weet het nog precies.
Maar ik voelde aan alles dat dit niet voldoende was, ik had meer nodig. Kitty dacht: “die zien we nooit meer terug!”. Maar ergens hoorde ik iets over truffelceremonie… en ik zou mezelf niet zijn als ik daar niet even het fijne van wilde weten. Dus na de ademsessie wel wat vragen gesteld en ik had gehoord wat ik wilde, ik ging naar huis en ben op internet gaan kijken. Kitty voelde goed, de ruimte voelde goed.. ik durfde dat wel aan. Ik denk dat ik gelijk geboekt heb, maar ik zag ook iets voorbij komen van een retraite in Spanje. En mijn huisarts had iets gezegd over een huis in Spanje.. Dus of ik gelijk geboekt heb of toch ook nog even contact heb gehad met mijn huisarts weet ik niet meer.. maar toen ik mijn eerste truffel ceremonie bij Kitty deed had ik al geboekt.
Spanje was een geweldige reis.. we hebben daar zulke mooie mensen ontmoet. Ik was daar dus met Kitty, maar ook met mijn huisarts en zijn vrouw en ook nog met de praktijkondersteuner met haar man. Dus voor mij 4 mensen die ik al kende en gedeeltes van mijn strijd en verhaal had toevertrouwd. En nog een aantal anderen die we nog niet eerder hadden ontmoet. Maar het voelde als thuiskomen, zo’n fijne plek met heerlijke mensen!
Daarna nog een ademsessie gedaan..
En daar kwamen ook weer hele fijne inzichten uit; de belangrijkste “je mag zijn wie je bent”. Maar goed wie ben ik dan? Mijn huisarts wist wel hoe wij dit konden achterhalen. Body, mind release (ofzo).. Ik luister altijd beetje half en half en dan snap ik de strekking wel een beetje en voelt het goed, dan ga ik gewoon de uitdaging aan.
Zo gezegd zo gedaan.. eerst inleidend gesprek en weekje erna de sessie. Pff.. nou ik blokkeerde volledig en wilde niets liever dan gewoon WEG! Tja.. als je je hele leven al niet durft te voelen, waarom zou dat dan ineens wel bij mijn huisarts lukken?
We moesten weer terug naar Kitty, want daar gingen wij echt bij mijn gevoel komen. 3 maanden later (goede dingen hebben tijd nodig!) was het eindelijk zo ver op 11 december.
Ik ging weg en voelde me verlicht.. en dat voel ik me nog steeds.. We hebben woensdag met zijn drieën een hattrick gescoord! Echt wat ik zei toen: “ik wil bij jullie horen”. Dit is iets wat echt het verschil gaat maken in de wereld. Ik ben echt volle bak, een believer in jullie manier van werken!
Van mij zijn jullie nog niet af!
Pinky promise
Liefs
Ook leuk om te lezen:
Lichtjes aan de Haven in Paravisie
Samen of alleen komen naar een ceremonie / retraite
